فصل هيجدهم در بيان اخبارى است كه در تأويل شمس وقمر ونجوم وبروج وأمثال آنها به أئمة عليهم السّلام وارد شده است علي بن إبراهيم از حضرت امام رضا عليه السّلام روايت نموده است كه : در تأويل آيات سورهء الرحمن الرَّحْمنُ . عَلَّمَ الْقُرْآنَ فرمود كه : يعنى خداوند رحمان تعليم كرد به محمد صلّى اللّه عليه وآله وسلّم قرآن را . خَلَقَ الْإِنْسانَ . عَلَّمَهُ الْبَيانَ فرمود كه : يعنى تعليم كرد أمير المؤمنين عليه السّلام را آنچه مردم به آن محتاجند . الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبانٍ فرمود كه : يعنى آن دو ملعون كه مخالفان آفتاب وماه‌اند خود مىدانند در عذاب خدا خواهند بود . وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدانِ يعنى : نجم وشجر سجده مىكنند ، يعنى عبادت خدا مىكنند ، ومراد به نجم ، حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم است ، وشايد بنا بر اين « شجر » كناية از أئمة عليهم السّلام بوده باشد . وَالسَّماءَ رَفَعَها وَوَضَعَ الْمِيزانَ يعنى : « آسمانها را بلند كرد وقرار داد ترازو را كه چيزها را بسنجد » ، فرمود كه : سماء كناية از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم است كه حق تعالى أو را بالا برد بسوى خود ، وميزان كناية از حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام است كه ترازوى عدالت است وحق تعالى از براي خلق نصب نموده است . أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزانِ « كه طغيان مكنيد در ترازو » ، فرمود كه : يعنى معصيت امام